lunes, 30 de abril de 2012

Una vuelta anunciada.


Desde allí, la serenidad era infinita.Siempre tuviera miedo a volar, al avión, a estar en algún lugar que no fuese lo más cercano al suelo, pero aquella sensación era verdaderamente reconfortante.

Ya se ve el aeropuerto de su nueva vida.Valencia.

Los nudos en el estómago, la falta de aire y los tirones de la garganta mientras intenta controlar su llanto comienzan a aparecer. Temblando, se levanta y un compañero de viaje, alguién anónimo y sin importancia; que nota su estado de ansiedad, le ayuda a recoger su equipaje.
Se mueve perdida entre toda esa gente que deambula, parece que sin ningún sentido, por todo el aeropuerto. Por fin logra salir.Ahí está Fer, su amigo de toda una vida que se lía un pitillo sonriendo mientras la ve acercarse.

Se abrazan, sonríen, - ¿que tal el vuelo?, - ¿como estás?. ( Ninguna pregunta importa, ella está mucho más lejos en ese momento)
Él, un joven de 23 años, debe volver a sus clases; y ella puede ir al piso a dejar su escaso equipaje o indagar por aquella ciudad, a la que, ya odia antes de conocer.
Valencia... Valencia parecía la solución. Una nueva vida, todo el pasado atrás, ni siquiera un pantalón que le recuerde lo que era. Todo por delante, debía ser nuevo.

Llega a un parque, entre mareada y confusa; escoge al azar un banco y se sienta. Llora. Llora durante horas. Porqué en el fondo, aquel  viaje, no fué mas que el último intento desesperado de que él apareciese declarándole su amor infinito. Como en una película, si, debió suponerlo; la vida real no acepta guiones de comedias romanticas con final feliz. Pero así era ella; incapaz de aceptar un fin, creyó en ese príncipe que aparece en la última escena corriendo por el aeropuerto suplicando que te quedes. Incluso si eso no pasara, podría llamar en mitad del vuelo rogando una nueva oportunidad, o incluso podría haber cogido otro avión y estar esperando tu llegada, o incluso...o incluso... Pero no. Ni siquiera un mensaje de despedida.

Había dejado atrás tambien a su familia, oh dios, sentada en aquel banco, se preguntaba si habría hecho bien, si tenía algún sentido, ya no solo lloraba por él; tambien por su madre, que tanto la apoyara, por su padre, por su queridísimo hermano.

Resignada, volvió a casa. No era posible soportar tanta angustia. Fer, no daba crédito, ni un día había aguantado la presión su amiga...¡ No lo entendia!

Allí estaba, en su habitacion, con "él" . Abrazos, besos ¡ Felicidad !
¡Al carajo!-  piensa la madre, esa que, aun echándola de menos, sabia que otro destino era lo mejor. ¡ Al carajo! Porque los abrazos, los besos y la alegría de ese día eran ficticios. "El" la quiere si, pero no todos los días ni a cualquier precio, y ella, vuelve a perderlo todo por "EL".

En realidad, faltan cuatro meses para que todo esto ocurra. Pero todos sabemos como acaba esta historia, porque en realidad, quedan cuatro meses mas en los que "el" podría darse cuenta y estar,estar de verdad. Pero quedan cuatro meses, y aun sabiendo como acaba esta historia, y aun sabiendo el grave error que significa... Se, que lo cometeré otra vez.

martes, 24 de abril de 2012

Cuando ponemos * Fin*

Nueve de la mañana. Finales de Abril. El día grisáceo y apagado se despierta en consonancia con mis perturbados pensamientos.

Nueve de la mañana, es la hora, es el momento; hasta la más ingenua de las personas podría darse cuenta de que ya ha sido suficiente, de que el fin ha llegado.

Nueve de la mañana; pero yo, todavía no quiero creerlo.

Me siento frente al ordenador e intento escribir algo que tenga sentido, intento que mis palabras me den la razón, intento, con toda desesperación, que unas cuantas letras unidas me desvelen una mentira. Oh, si, necesito una mentira que me permita continuar con este día.

Pero son las nueve de la mañana de un día cualquiera de Abril, y ya no existen palabras de esperanza, ya no valen letras sin sentido; por más que me empeñe, el final ha llegado.

¿ Nunca os ha pasado? Eso de caer en el error de creer que es esperanza lo que tienes, cuando en realidad se trata tan solo de una triste manera de aferrarte a algo que ya ni siquiera existe. Una rústica estrategia para no aceptar que estás perdiendo la poca dignidad que te quedaba.

Son las nueve de la mañana de un día cualquiera de Abril, pero eso es lo de menos; él, ya no está. Puede que otras mañanas haya estado, puede que otros abriles estuviera ahí, pero ahora no es el caso, y no hay forma de aceptarlo; no hay manera de creerlo. En el momento en el que lo acepte la poca felicidad que me queda caerá en picado y los sentimientos extraños, vagos, sin sentido, al fin y al cabo; horribles, terminarán por aglomerarse en mi interior matándome en una vida carente de todo.

Son las nueve de la mañana y no me atrevo a terminar de escribir. Es complicado. Cuando termine, tendré que asumir el fin. Quien sabe, puede que ya ni sean las nueve de la mañana...

Y entonces, ¿ que hago? ¿ en que entretengo mis horas? ¿ que estúpidas estrategias acogerá ahora mi cerebro para engañarme?

Prefiero dejar el final abierto, me niego a cerrar la historia, no quiero parar de escribir, no estoy preparada para llamarle fin.

miércoles, 18 de abril de 2012

Día de abril, non especialmente soleado.

Nos días das ténebras, nos eidos dos pensamentos fuxidos; levantémonos hoxe coa furia desta nosa xuventude que, engaliolada nas palabras furtivas non pode medrar.
Nos días escasos de sol, coma hoxe, e coma tantos outros, ergamos as nosas voces por un novo mundo; por unha nova loita.
Nun día calquera, nun lugar sen importancia, nun momento sen razon; NÓS, venceremos.

miércoles, 8 de junio de 2011

cremos, pensamos, sentimos

Encendemos un pitillo, e cremos, parvos de nós, que a vida ten un sentido.
Esto cremos os que tan só temos o acceso os pequenos luxos ( vicios) da vida.
E aquí estamos, mirando o ceo, esperando unha salvación estúpida.
Sentámonos na herba, e sentimos o sol, o agridoce olor das cousas e pensamos, Que afortunados!
Tumbámonos a ver as estrelas, que pequenos no mundo; que importantes nel. E as estrelas parecen querer quiarnos, e nos... Cremolo!
Miramos o amor, O amor! que cousa tan bonita... que cousa tan hermosa! A nosa primeira e última esperanza.

E cremos e pensamos e sentimos todo isto, porque na frustración, sabemos que a vida algo de sentido debe ter.
E nos cremos importantes, e confiamos en algo mais! e será mentira...
Pero crer e pensar e sentir deste xeito fai que mereza a pena.

O tempo das melodías

Axeonllada ante esta vida, lucindo un bonito sorriso sen algún suspiro de alegría.
Intimidada, pode que nas nubes, pode que nas estrelas póñome a escribir.
Con medo e coas dúbidas, as dúbidas dos días, dos silenzos, das horas.

Vemos pasar o tempo, sen facer nada nel;
vemos pasar o tempo sen interferir,
e mentras vemos pasar o tempo, pasa o tempo.

A min pásame o tempo, pasa en trivialidades, en cousiñas;
esas cousiñas que esperas, sexan algo. Pero non, non son tal.
É o tempo, que ten que pasar, igual ca min, que tamén hei de pasar.
E entre aréas e unha oleaxe sen fin, poderei danzar.
Danzar na túa compañía, ou sin ela;
pero danzarei miña propia melodía.
É o tempo das cores,
o tempo da música,
o tempo dos soños.
Que non se nos escape.

lunes, 30 de mayo de 2011

¿ Serei eu?

Que son unha perda, unha sombra e algo dificil.
Que pode que non chegue a nada mais.
E do mais negro chegas ti, e cando estas aquí, correr cara outros mundos non merece a pena.
E sempre mais, e sempre pedindo mais, e sempre sentindo que cada vez hai menos, e cada vez mais dúbidas e medos.
Eu, que só pretendía ser o mellor para ti.
Eu, o complexo da vida, e ti, que estás lonxe.
E é que eu, sempre necesito mais, porque a cada día eres mais grande.
É a incertidume do que será, as ganas de que na orilla de enfrente sintan o mesmo.
Descuidando os detalles pola culpa, olvidando disfrutar polos medos.
Dame o tempo que necesito, dime que a vida sen esto non será vida; e dime que as verbas que les, son aire no amor que vives.
Dime que no tempo, aprenderei a ler teus pesamentos, e que os teus sorrisos aparecerán no teu rostro, que o teu amor será o memo que o meu, e que, querendo así, podería ser un sono.
Non importa o que pase, eres ti. Serás ti. ¿ Serei eu?
Se non fose eu,
que remate hoxe.
Se fose eu...
deberías saber...
que hoxe necesito saber...
Sabelo todo. Saber todo o que aínda non sei,
e tamén... ¿ Serei eu?

sábado, 28 de mayo de 2011

Doutro tinte

Son dunha cor estrana, dunha textura moi pouco coñecida; desas persoas que non sabes onde andan.
Será por iso que os meus sentimentos tamén, son dun tinte diferente, e os sentidos nos que afloro difiren dos teus.
Son eu unha persoa, de soños inalcanzabeis, pero sonos, son de ilusións ilusas que deixara agochadas tralo medo.
Son desa xente que quere espertar; apaixonada pola tolura e o sinfín de sinfonías.
Son así, e así querome querer; que vivir vivindo sen vivir, solo me levou a deixar verbas soltas sen que ninguén escoitara a miña voz. E agora, debo comezar.

domingo, 3 de abril de 2011

A ti, que no entiendes

Existe gente, que no personas, gente
que puede arrancarle el color a la flor más hermosa.

Existe gente, que no ser humano
que puede cambiar en un instante todo lo que creías.
Todos los esquemas que pensabas.

Existe gente, que debe, que debe mucho.
Que mata, que te mata y me mata.

Existe gente, que hace que tus ideas se pudran,
que tu mismo te hagas añicos, pedazos.

Existe gente, que no se da cuenta de lo que ha hecho.

Existen inocentes;
Inocentes escogidos a dedo,
que sufren las carencias de las gentes.

Son los inocentes, los que llevan una cicatriz,
cada uno de ellos en sus frentes.

Son los buenos,
los inocentes,
los que luchan;
los que quedan (quedamos) para las mofas,
para el olvido,
para tirar con la basura.

Soy yo,
y tu,
y tantos,
a los que la tormenta de las gentes
nos cogió sin avisar.
Somos nosotros los que vivimos
ahora,
después de tanto tiempo;
atormentados,
sin paz,
tirados como basura
y
sin serlo
Cuando la vida se cansa de ti,
empiezas a pensar, empiezas a dudar.
Dudar de todo, dudar de ti, dudar del mundo.
Es la duda.
Te come,
Te lleva,
Te guía.
Te mata.
Haces lo que haces,
¿ Por qué lo haces?
No eres tú,
tus pies los guían las dudas.

Cuando la vida se agota,
cuando tu te fatigas,
de la vida, de las dudas.
Es tu locura, ata tus pies y los lleva.
Te guía.
Te mata.

La embriagadora locura.
Los delirios de un pobre cerebro en busca de verdades,
en busca de... ¿ dudas?
Locura, la vida te la regala.
Locura, vives con ella, en ella.

Tu ya no eres tu,
la gente ya no es gente,
la oscuridad florece con la luz del sol;
pero es mentira.

El invierno no se acaba, pero tu
sigues viviendo muerto.